Wat eigenlijk een hardloopsessie in het Vondelpark moest worden, werd uiteindelijk een wandeling met m'n camera in de hand.
Het park is na een regenbui en zonder een zinderende zon nog veel mooier; de kleuren lijken weer op te leven en alles ruikt weer heerlijk fris. Check it out!
Wanneer deed jij voor het laatst iets creatiefs? Teken, schrijf of knutsel jij nog regelmatig?
Na een korte rondvraag in mijn kennissenkring bleek het aantal creatievelingen schrikbarend laag te liggen, met mijzelf als stralend middelpunt.
Waar ik op een vrije dag mijn artistieke geest de vrije loop zou kunnen geven, drijft een gebrek aan fantasie me meestal toch weer naar de TV. Het lijkt erop dat ik liever vermaakt word, dan dat ik het zelf moet doen.
Dat vind ik vreemd, want waar ik vroeger als 4-jarige stapels papieren vol kon kleuren met alle beesten van mijn fantasy-farm, kom ik tegenwoordig tijdens een saai college niet verder dan een twijfelachtig hartje, bloemetje en sterretje. Toen ik rond mijn 8e verjaardag de typmachine op de studeerkamer van mijn ouders had ontdekt, besteedde ik praktisch al mijn vrije tijd aan het typen van de meest spannende en avontuurlijke verhalen, terwijl ik het tegenwoordig al vermoeiend genoeg vind om die ene saaie scriptie af te ronden en in te leveren.
De projecten waar je je als kind dolenthousiast op stortte diende geen enkel doel, terwijl elke tegenwoordige activiteit iets bij moet dragen, relevant moet zijn of gerechtvaardigd lijkt te moeten worden.
Opvallend is ook dat het ontbreken van een enthousiast publiek mij vroeger totaal niet interesseerde. Mijn tekeningen verdwenen binnen een paar weken subtiel in de papierbak en ook mijn bijelkaar gebonden verhalen werden nooit door iemand anders gelezen dan mijzelf.
Als kind was je creatief en fantasierijk, en je was je eigen grootste fan.
Naarmate je ouder wordt crexeber je echter een steeds groter publiek om je heen, en verwacht de maatschappij steeds meer van je. Als student hoor je je na een aantal jaar bier drinken te specialiseren in een bepaald studie-gerelateerd verdiepingsgebied, eenmaal afgestudeerd behoor je je te ontplooien in een uitgekozen werkvlak, die veelal theoretisch van aard zal zijn.
Naarmate je toekomstige carrixe8re steeds meer vorm aan lijkt te nemen, groeit het publiek dat over je schouder meekijkt, gestaag.
Hierdoor lijken we ook steeds minder happig op het uitvoeren van activiteiten waar we misschien nxedet zo goed in zullen zijn. Afwijzingen krijgen we gaandeweg het 'pad der carrixe8re' al genoeg, dus moeten we ons daarnaast ook laten bekritiseren als we ons wagen aan dingen die we 'slechts leuk vinden om te doen'? 'Schoenmaker blijft bij uw leest', zou dan een veelgehoord kritiekpunt zijn na bijvoorbeeld het mislukken van een experimentele dans en plein public. Als we middels onze studie al een fantastisch kunstje hebben geleerd, waarom zouden we ons dan vrijwillig op creatief glad ijs begeven en ons zo open stellen voor kritiek van buitenaf, als we toch al weten dat ons talent daar niet zal liggen? Moeten we als jonge theoretici niet gewoon berusting vinden in een creatief beperkt leven?
Voor mij is dat lastig, want ik vind creativiteit overal om me heen. Getalenteerde tieners op MTV spelen gitaar en schrijven binnen een half uur een liedje voor hun highschool-sweetheart. Soepele jongens worden rond hun 16e gescout voor geroemde balletscholen. Een enkeling in mijn omgeving schildert in xe9xe9n nacht haar eigen Monet op een muur van 3 bij 5. Jonge Engelse stellen ontwerpen hun eigen droomhuis. Ik kan geen van deze dingen, dus ik doe geen van deze dingen, maar wat zou ik graag een individueel project willen hebben. Op zoek naar mijn 'inner-creativity' zonder een docent die dikke rode strepen trekt door het resultaat. Hierbij komt een grote dosis relativering kijken, want de grootste criticus van je werk, ben je meestal zelf.
Toch ben ik van mening dat creativiteit nodig is, ook in een volwassen leven, omdat het xe9xe9n van de weinige dingen zal zijn die je in je leven zult doen voor niemand anders dan jezelf.
Dus of 100 mensen, of juist niemand deze blog zal volgen, mijn binnenste creatieve leegte is voor nu weer helemaal verzadigd.
So, are you with me?
X, R
